وقتی طبیعت تسلیم نمیشود؛ بازگشت آب به دریاچه ارومیه پس از ماهها خشکی
بر اساس آمارهای رسمی، حجم آب دریاچه ارومیه اکنون به حدود ۴.۳ میلیارد مترمکعب رسیده است؛ رقمی که معادل نزدیک به یکسوم حجم پایدار و هدفگذاریشده برای این دریاچه محسوب میشود.
به گزارش چندثانیه آنلاین، سالها بود که هر بار نام دریاچه ارومیه به میان میآمد، بیشتر از آب، از خشکیاش حرف میزدیم؛ از دریاچهای که روزگاری نگین آبی ایران بود و کمکم به پهنهای از نمک و خاک تبدیل شد. بسیاری تصور میکردند داستان ارومیه به آخر رسیده و بازگشتی در کار نیست. اما حالا تصاویر تازه، روایتی متفاوت را به نمایش میگذارند؛ روایتی از بازگشت آب به جایی که تا همین چند ماه پیش بیشتر شبیه یک کویر سفید و بیجان بود.
سمت چپ، دریاچه ارومیه در مهر ۱۴۰۴ را نشان میدهد؛ پهنهای وسیع از نمک و زمین خشک که بسیاری آن را نماد یکی از بزرگترین بحرانهای زیستمحیطی ایران میدانستند. جایی که آب تا حد زیادی عقبنشینی کرده بود و چشمانداز آن بیشتر به یک کویر سفیدرنگ شباهت داشت تا بزرگترین دریاچه داخلی کشور.
اما حالا تصویر سمت راست، نمایی از خرداد ۱۴۰۵ است؛ جایی که آب بار دیگر به بخشهای قابل توجهی از دریاچه بازگشته و رنگ آبی و فیروزهای دوباره در قلب آذربایجان خودنمایی میکند.
بر اساس آمارهای رسمی، حجم آب دریاچه ارومیه اکنون به حدود ۴.۳ میلیارد مترمکعب رسیده است؛ رقمی که معادل نزدیک به یکسوم حجم پایدار و هدفگذاریشده برای این دریاچه محسوب میشود. این افزایش چشمگیر عمدتاً حاصل بارشهای مناسب ماههای اخیر، ذوب برفهای زمستانی و ورود روانآبها از رودخانههای حوضه آبریز دریاچه است.
دریاچه ارومیه زمانی با وسعتی بیش از ۵ هزار کیلومتر مربع، بزرگترین دریاچه شور خاورمیانه به شمار میرفت؛ اما طی دو دهه گذشته به دلیل خشکسالیهای پیاپی، افزایش دما، توسعه کشاورزی، حفر چاههای متعدد و برداشت گسترده از منابع آب، بخش بزرگی از آب خود را از دست داد و به یکی از نمادهای بحران محیط زیست در منطقه تبدیل شد.
هرچند وضعیت کنونی نسبت به سالهای گذشته امیدوارکننده است، اما هنوز نمیتوان از «نجات کامل» دریاچه سخن گفت. حجم فعلی آب فاصله زیادی با شرایط ایدهآل دارد و در صورت تکرار سالهای کمبارش یا مدیریت نامناسب منابع آبی، خطر عقبنشینی دوباره آب همچنان وجود خواهد داشت.
با این حال، تصاویر ماهوارهای جدید یک پیام روشن دارند: دریاچهای که بسیاری آن را در آستانه مرگ میدانستند، هنوز زنده است و توانایی بازگشت را دارد.
این تصاویر شاید یکی از امیدوارکنندهترین قابهای محیطزیستی ایران در سالهای اخیر باشند؛ قابهایی که نشان میدهند طبیعت، اگر فرصت پیدا کند، هنوز میتواند خودش را ترمیم کند.
