پاتک امنیتی نتانیاهو علیه آیزنکوت؛ کرسی‌های عرب تله‌گذاری شدند
نتانیاهو می‌کوشد ۱۹ کرسی عرب را از فرصتی برای دولت‌سازی مخالفان، به باری سیاسی و امنیتی بر دوش آیزنکوت تبدیل کند.
آرمان ایرانی در چندثانیه آنلاین نوشت:
نتانیاهو اکثریت کنست را از دست داده، اما می‌تواند راه قدرت‌گرفتن رقیبش را ببندد. نتیجه انتخابات ۵ آبان ۱۴۰۵، ۵۳ کرسی برای اردوگاه او، ۴۸ کرسی برای بلوک آیزنکوت و ۱۹ کرسی برای احزاب عرب است.
این ۱۹ کرسی، مشروط به انسجام درونی و عبور از موافقت‌ها و مخالفت‌های داخلی با ائتلاف، می‌توانند دولت‌ساز شوند و اکثریتی تعیین‌کننده با ۶۷ کرسی شکل دهند.
نتانیاهو می‌کوشد ۱۹ کرسی عرب را از فرصتی برای دولت‌سازی مخالفان، به باری سیاسی و امنیتی بر دوش آیزنکوت تبدیل کند.
اکثریت گزینشی
نتانیاهو در نخستین سخنرانی پس از رأی‌گیری، به اکثریت «یهودی» و «صهیونیستی» اردوگاه خود تکیه کرد و تشکیل دولت با اتکا به احزاب عرب را خطری برای اسرائیل خواند.
این سخنرانی را می‌توان «آغاز مبارزه انتخاباتی تازه» دانست: نتانیاهو، بی‌آنکه اکثریت داشته باشد، می‌خواهد درباره مشروعیت اکثریت احتمالی رقیب داوری کند.
او با تقسیم آرا به «یهودی و صهیونیستی» و «عربی»، می‌کوشد با مشروعیت‌زدایی از کرسی‌های عرب، وزن قانونی آن‌ها را در معادله سیاسی بی‌اثر کند.
اتهامی با اثر فوری
لیکود از «دزدیده‌شدن انتخابات» گفت و مدعی رأی‌دادن تکراری و مغایرت آمار صندوق‌ها شد. پلیس احتمال خرید رأی برای رَعَم با پول نقد را بررسی می‌کند؛ شاباک جداگانه درباره احتمال انتقال پول خارجی برای مداخله غیرقانونی تحقیق می‌کند.
رسانه‌ها از قطر و ترکیه نام برده‌اند؛ هر دو دخالت را رد کرده‌اند. عباس ارتباط رَعَم با پرونده را انکار کرده؛ فهرست مشترک نیز اتهامات را سیاسی می‌خواند.
بااین‌حال، شاباک تحقیق خود را محدود دانسته، کمیته انتخابات ادعای تقلب گسترده را رد کرده و هرتزوگ درباره بدنام‌کردن جامعه عرب هشدار داده است. بنابراین، اتهامات هنوز اثبات رسمی نشده‌اند.
اما از هم‌اکنون، هر تلاش آیزنکوت برای جلب حمایت اعراب می‌تواند در تبلیغات نتانیاهو به همکاری با آرایی مشکوک و با اتهام ضمنی «خیانت» به اسراییل تعبیر شود.
تله آیزنکوت
آیزنکوت حضور احزاب عرب در دولتش را رد کرده، اما حمایت بیرونی آنان را نه. احمد طیبی، از فهرست مشترک ۱۱کرسی، از آمادگی مشروط برای حمایت بیرونی گفته؛ فهرست مشترک ائتلاف با نتانیاهو را رد می‌کند.
منصور عباس، رهبر رَعَم هشت‌کرسی، ضمن آمادگی برای همکاری با آیزنکوت، از تماس هر دو اردوگاه خبر داده، اما شانس دولت اقلیت را ناچیز می‌داند. بنت ورود اعراب به دولت را رد می‌کند؛ لیبرمن حتی حمایت بیرونی آنان را نمی‌پذیرد.
محاسبه حساس است: بدون هفت نماینده لیبرمن، جمع ۶۷ نفره به ۶۰ می‌رسد. برای رأی اعتماد اولیه، ۶۱ رأی لازم نیست؛ اگر هفت نماینده لیبرمن ممتنع بمانند، ۶۰ موافق در برابر ۵۳ مخالف دولت اقلیت را ممکن می‌کند؛ هرچند بقای دولت با چنین پشتوانه اعتماد ضعیفی در کنست دشوار خواهد بود.
برای نتانیاهو کافی است این شکاف عمیق‌تر شود؛ آن‌وقت بدون کسب اکثریت، تشکیل دولت جایگزین را دشوار کرده است.
نبرد بر سر معنای رأی
جهش تاریخی اعراب تا ۱۹ کرسی، با مشارکت کم‌سابقه، می‌تواند نماد اعتراض به سیاست‌های دولت نتانیاهو باشد. او با امنیتی‌کردن این جهش، بحث را از چرایی رأی اعتراضی به سلامت آن می‌کشاند: هم بار شکست سیاسی دولتش سبک‌تر می‌شود و هم هزینه استفاده آیزنکوت از آن رأی بالا می‌رود.
هم‌زمان، نزدیکان نتانیاهو از دولت وحدت و حتی نخست‌وزیری چرخشی با آیزنکوت سخن گفته‌اند؛ این هم‌زمانی می‌تواند نشانه راهبردی دوگانه باشد: پرهزینه‌کردن اتکا به آرای عرب و قابل‌طرح‌کردن مذاکره با خود نتانیاهو.
اگر دولت‌سازی شکست بخورد، مسیر قانونی می‌تواند به انتخابات زودهنگام در بهار ۱۴۰۶ برسد.
تا تشکیل دولت جدید، نتانیاهو در رأس دولت موقت می‌ماند که با وجود الزام به خویشتن‌داری، اختیار تصمیم‌های کلان امنیتی، از جمله اقدام نظامی احتمالی علیه ایران را دارد.
اگر این پاتک کارگر بیفتد، نتانیاهو بدون باطل‌کردن حتی یک رأی عرب، اثر سیاسی ۱۹ کرسی آنان را خنثی می‌کند و شکست انتخاباتی خود را به فرصتی برای ماندن تا انتخابات بعدی بدل می‌سازد.