تفاوت نگاه رقیب بی بی به تهدید ایران؛ آیزنکوت مامور تشکیل دولت شد
نتانیاهو سرنگونی جمهوری اسلامی را «هدف اصلی» خوانده است؛ آیزنکوت هم ۲۱ مهر ۱۴۰۵ تاکید کرد سقوط حکومت ایران را «ضروری» می‌داند، ولی تحقق آن از طریق حمله نظامی را «دست‌یافتنی» دانست.
آرمان ایرانی در چندثانیه آنلاین نوشت:
۶۷ توصیه؛ قدرت در گرو ائتلاف
امشب، آیزنکوت از سوی رییس‌جمهور اسراییل مامور تشکیل دولت شد. ۶۷ نماینده، از جمله ۱۹ نماینده احزاب عربی، او را پیشنهاد کرده‌اند؛ اما بلوک همسویش تنها ۴۸ کرسی دارد. توصیه به رئیس‌جمهور، تعهد به حمایت از کابینهو همسویی قطعی نیست. برخی همراهان آیزنکوت با اتکا به آرای عربی مخالف‌اند و احزاب مذهبی نیز درباره نفی خدمت سربازی طلاب مطالبات خود را دارند.
حتی اگر آیزنکوت نخست‌وزیر شود، بلوک ۵۳کرسی کنونی نتانیاهو، اگر در اپوزیسیون منسجم بماند، می‌تواند با بهره‌گیری از اختلاف متحدان و امتیازخواهی آنان، قدرت مانورش را محدود کند. البته ائتلاف شکننده یا اپوزیسیون نیرومند مجلس، الزاماً ترمز عملیات نظامی نیست؛ در بحران امنیتی حتی ممکن است فشار برای نمایش قاطعیت افزایش یابد.
براندازی با جنگ؛ خط اختلاف
نتانیاهو سرنگونی جمهوری اسلامی را «هدف اصلی» خوانده است؛ آیزنکوت هم ۲۱ مهر ۱۴۰۵ تاکید کرد سقوط حکومت ایران را «ضروری» می‌داند، ولی تحقق آن از طریق حمله نظامی را «دست‌یافتنی» دانست.
او همان روز هشدار داد، در شرایط آن زمان، عملیات مجدد را فقط در صورت حرکت ایران به‌سوی ساخت سلاح هسته‌ای موجه می‌داند و نشانه‌ای از تحول فوریدر این زمینه سراغ ندارد. اختلاف بر سر اصل تقابل نیست؛ بر سر دستاوردی است که می‌توان از جنگ انتظار داشت.
این محدودکردن هدف، مخالفت با کاربرد زور نیست. آیزنکوت ۱۴ مهر ۱۴۰۵ خواهان برنامه مشترک با آمریکا برای ازمیان‌بردن توان هسته‌ای ایران و بازرسی‌های سخت‌گیرانه شد؛ ۳ آبان ۱۴۰۵ نیز حملات مشترک دو کشور را «شجاعانه» خواند و فشار اقتصادی ضدایرانی واشنگتن را ستود.
او خروج ترامپ از برجام را «اشتباه راهبردی» دانسته بود. در نگاه او، فشار نظامی و توافقِ دارای نظارت مؤثر می‌توانند ابزارهای متفاوت یک هدف باشند.
سابقه فرماندهی‌اش نیز هشداردهنده است. اسرائیل در آن دوره بارها اهداف مرتبط با ایران در سوریه را هدف گرفت. آیزنکوت و گابی سیبونی در مقاله‌ای در سال ۱۳۹۸، برای «کارزار میان جنگ‌ها» سه هدف برشمردند: تضعیف توان دشمن و تعویق جنگ، افزایش مشروعیت اسرائیل برای توسل به زور، و ایجاد شرایط مطلوب‌تر برای جنگ احتمالی. این دکترین، هم جنگ را عقب می‌اندازد و هم برای جنگ بعدی آماده می‌شود.
واشنگتن و تهران؛ معادله ناتمام
ترامپ پیش از انتخابات از نتانیاهو حمایت کرد؛ بااین‌حال، گزارش اختلاف آن‌ها بر سر ازسرگیری حملات نشان می‌دهد واشنگتن الزاماً درباره زمان حمله و فرصت مذاکره با تل‌آویو هم‌نظر نیست.
خودداری احتمالی ترامپ از حمایت فعالِ بیشتر، می‌تواند به حفظ گزینه‌هایش کمک کند؛ اما چرخش به آیزنکوت را ثابت نمی‌کند. از سوی دیگر، نتانیاهو تا انتقال واقعی قدرت همچنان نخست‌وزیر دولت سرپرست است.
آیزنکوت امشب از «وخامت روابط با متحدان» انتقاد می‌کند. هماهنگی بیشتر با آمریکا شاید احتمال جنگ گسترده را کاهش دهد، اما می‌تواند فشار هدفمند ترکیبی غیرجنگی علیه ایران را نیز کارآمدتر کند.
ایران نیز بر این محاسبه اثر می‌گذارد: فراهم‌کردن امکان راستی‌آزمایی هسته‌ای از سوی جمهوری اسلامی می‌تواند استدلال موافقان حمله در تل‌آویو را تضعیف کند؛ اما پررنگ شدن اتهام حرکت تهران به‌سوی تسلیحاتی‌شدن یا تشدید تنش منطقه‌ای، برعکس، زمینه اجماع امنیتی در اسرائیل را تقویت می‌کند.
تغییر نخست‌وزیر شاید هدف جنگ را محدود کند؛ تضمینی نیست که میدان رویارویی آشکار و نهان کوچک‌تر شود.