جام جهانی، در نهایت به صاحبانش برگشت

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: بعد از هفته‌ها هیجان، غول‌کشی، حذف مدعیان و رؤیاپردازی تیم‌هایی که آمده بودند تاریخ را جور دیگری بنویسند، جام جهانی ۲۰۲۶ دوباره به همان جایی رسیده که همه منتظرش بودند.

حالا دیگر خبری از تیم‌های شگفتی‌ساز نیست. چهار صندلی نیمه‌نهایی را همان چهار تیمی اشغال کرده‌اند که سال‌هاست در بالاترین طبقه فوتبال جهان زندگی می‌کنند؛ اسپانیا، آرژانتین، فرانسه و انگلیس. برای نخستین بار، چهار تیم نخست رنکینگ فیفا هم‌زمان به نیمه‌نهایی جام جهانی رسیده‌اند؛ آماری که بیشتر از هر چیز، از بازگشت نظم به دنیای فوتبال خبر می‌دهد.

این جام، کم شگفتی نداشت. نروژ، برزیل را حذف کرد. مصر، آرژانتین را تا آستانه سقوط برد. سوئیس، مدافع عنوان قهرمانی را وادار به جنگی فرسایشی کرد و انگلیس هم برای عبور از نروژ، تا وقت اضافه جنگید. همه‌چیز بوی تغییر می‌داد؛ انگار قرار بود عصر تازه‌ای آغاز شود.

قدرت‌های بزرگ شاید در طول مسیر بلغزند، شاید تا مرز حذف پیش بروند و حتی گاهی زخم بردارند، اما هنرشان دقیقاً اینجاست که کمتر از دیگران فرو می‌ریزند. تفاوت تیم‌های بزرگ با تیم‌های خوب در توانایی عبور از زمان‌هاییست که همه تصور می‌کنند کارشان تمام شده است.

حالا نیمه‌نهایی، چیزی شبیه یک فینال چهارجانبه است. فرانسه برابر اسپانیا؛ جدال دو مدعی که خیلی‌ها آن را فینال زودرس می‌دانند. آن‌سو، آرژانتین و انگلیس؛ دو تیمی که با عبور از مسیرهای سخت، دوباره خودشان را به چهار تیم آخر رسانده‌اند.

نکته جالب اینجاست که بسیاری از مدل‌های آماری و تحلیل‌های پیش از آغاز جام، دقیقاً همین چهار تیم را محتمل‌ترین گزینه‌های نیمه‌نهایی می‌دانستند. شگفتی‌ها مسیر را پیچیده کردند، اما مقصد را تغییر ندادند. فوتبال اجازه داد تیم‌های کوچک برای مدتی تیتر اول شوند، اما در پایان، قدرت‌های بزرگ دوباره داستان را در دست گرفتند.

شاید فوتبال هنوز هم اجازه بدهد تیم‌های کوچک‌تر رؤیابافی کنند، اما این‌بار هم، جام جهانی پس از تمام آشوب‌ها، دوباره به آغوش غول‌های فوتبال برگشته است.