پشت هر پیراهن شمارهدار، یک انسان ایستاده است
ما از بازیکنها گل میخواهیم، دوام میخواهیم، قهرمانی میخواهیم؛ اما کمتر میپرسیم خودشان زیر سنگینی این همه انتظار چه حالی دارند.
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: خبر درگذشت جیدن آدامز، هافبک ۲۵ ساله آفریقای جنوبی، بار دیگر فوتبال را با حقیقتی تلخ روبهرو کرد؛ اینکه پشت هر پیراهن، هر شماره و هر آمار، انسانی ایستاده است که میخندد، میترسد، خسته میشود، آسیب میبیند و گاهی زخمی را با خودش حمل میکند که هیچ دوربینی توان ثبتش را ندارد.
آدامز تا همین چند روز قبل در بزرگترین ویترین فوتبال جهان حضور داشت؛ در جایی که بازیکنان معمولاً با عملکردشان سنجیده میشوند، با تعداد پاسها، دوندگی، اشتباهها و گلهایی که میزنند یا نمیزنند.
حالا دیگر در میان ما نیست.
درباره علت مرگ او روایتهای مختلفی مطرح شده، اما هنوز اعلام رسمی و قطعی درباره آن وجود ندارد. همین ابهام، بیش از آنکه مجوز قضاوت باشد، باید دلیلی برای مکث و احتیاط باشد؛ برای اینکه پیش از ساختن روایتهای عجولانه، به انسانی فکر کنیم که سالها فقط با نام، شماره پیراهن و عملکردش شناخته میشد.
فوتبال حرفهای، بازیکنان را به ماشین تولید نتیجه تبدیل میکند. باید نود دقیقه بدوند، بجنگند، گل بزنند، اشتباه نکنند و در سختترین لحظهها خونسرد بمانند. اگر موفق شوند، قهرماناند و اگر بلغزند، مقصر.
اما با پایان مسابقه، پیراهن از تن درمیآید و بازیکن دوباره به همان انسانی برمیگردد که بیرون از ورزشگاه، زندگی خودش را دارد؛ با ترسها، دغدغهها، فشارها، تنهاییها و روزهایی که هیچ ارتباطی با فوتبال ندارند.
ما هواداران معمولاً بازیکنان را در دو قاب میبینیم: یا قهرمانند یا مقصر. وقتی گل میزنند، اسطوره میشوند و وقتی اشتباه میکنند، در شبکههای اجتماعی به محاکمه کشیده میشوند.کمتر به این فکر میکنیم که میان این دو تصویر، انسانی ایستاده است که قرار نیست همیشه قوی باشد، همیشه لبخند بزند یا همیشه از پس همه فشارها بربیاید.
فوتبال برای آمادهسازی بدن برنامههای دقیق دارد، اما در شناخت رنجهای پنهان هنوز راه زیادی پیش رو دارد.لباس تیم ملی یا باشگاه، انسان را از احساساتش جدا نمیکند. هیچ شمارهای، هیچ مدالی و هیچ تشویقی نمیتواند کسی را در برابر درد، فشار یا تنهایی واکسینه کند.
بازیکنی که در زمین برای میلیونها نفر میجنگد، ممکن است بیرون از زمین در نبردی شخصی و خاموش باشد؛ نبردی که هیچ جدول آماری آن را ثبت نمیکند.
پیش از قضاوت یک بازیکن، پیش از حمله به او و پیش از تبدیل کردن یک اشتباه به حکم نهایی، فقط یک جمله را به خودمان یادآوری کنیم:
پشت هر شماره، یک انسان ایستاده است؛ انسانی که شاید بزرگترین مسابقه زندگیاش نه روی چمن، بلکه جایی دور از چشم میلیونها تماشاگر در جریان باشد.