تا آخرین ثانیه؛ درسی که آرژانتین به جام جهانی ۲۰۲۶ داد

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: انگلیس خودش را در فینال دیده بود، شاید حتی بالاتر، جام را در دستانش لمس کرده و هوادارانش با شادی می‌رقصیدند. اما این تصویر موقعی به حقیقت تبدیل می‌شد که حریف مقابل آرژانتین نباشد! تیمی که شکست را باور ندارد!

بعضی تیم‌ها برای حفظ نتیجه بازی می‌کنند، بعضی برای زدن گل بعدی؛ اما آرژانتین مأموریت دیگری دارد؛ این تیم برای دزدیدن بازی‌هایی که همه از قبل صاحبشان را مشخص کرده‌اند خلق شده!

آرژانتین یک ویژگی عجیب دارد؛ هیچ‌وقت با زمان نمی‌جنگد. برخلاف بسیاری از تیم‌ها که هرچه عقربه‌ها جلوتر می‌روند، دستپاچه‌تر می‌شوند، آرژانتین هرچه به پایان نزدیک‌تر می‌شود، آرام‌تر و جسورتر بازی می‌کند. انگار دقیقه نود برایش آغاز مسابقه است، نه پایان آن.

همین است که بازی‌های این تیم هیچ‌وقت با نتیجه روی اسکوربورد قابل قضاوت نیست. تا وقتی داور سوت آخر را نزده، هیچ چیز درباره آرژانتین قطعی نیست.

اسمش را شانس نگذارید، این یک عادت است، آرژانتین سلطان تغییر چهره بازیست.

قهرمانی فقط به داشتن ستاره‌های بزرگ یا تاکتیک‌های پیچیده مربوط نمی‌شود. بعضی تیم‌ها یک ویژگی روانی دارند که ارزشش از هر چیزی بیشتر است؛ حاضر نیستند حتی یک ثانیه شکست را باور کنند.

آرژانتین از همان تیم‌هاست. تیمی که قبل از سوت آخر، شکست را به رسمیت نمی‌شناسد.و همین خطرناک‌ترین سلاح این تیم است.

فوتبال بارها ثابت کرده نتیجه‌ها قبل از سوت آخر نوشته نمی‌شوند، اما آرژانتین این قانون را به یک سبک زندگی تبدیل کرده است. تیمی که بارها از لبه‌ی سقوط برگشته، دیگر از سقوط نمی‌ترسد. تجربه‌ی بازگشت، اعتمادبه‌نفسی می‌سازد که با هیچ تمرینی به دست نمی‌آید.

آرژانتین علاوه بر نتیجه مسابقه، ذهن حریف را هم دست‌کاری می‌کند. اول امیدش را می‌گیرد، بعد تمرکزش را، و در نهایت نتیجه را.

کمتر تیمی در جهان این توانایی را دارد که چند دقیقه پایانی را به زمین بازی خودش تبدیل کند. برای بیشتر تیم‌ها، دقیقه نود زمان محافظت از نتیجه است و برای آرژانتین، بهترین زمان حمله.

راز واقعی موفقیت این تیم نه در تاکتیک است، نه در ستاره‌ها و نه حتی روی نیمکتش؛ راز آرژانتین این است که به چیزی به نام «بازی تمام‌شده» اعتقاد ندارد.

و تیمی که به پایان باور ندارد، بارها پایان را از نو می‌نویسد.