ایران؛ ارزانترین اینترنت جهان، اما آیا این عنوان برای کاربران یک مزیت واقعی است؟
ایران با میانگین حدود ۳ دلار در ماه، ارزانترین اینترنت ثابت جهان را دارد. پس از ایران، کشورهای اوکراین، اتیوپی، بنگلادش، مغولستان، مصر، رومانی، هند، نپال و روسیه قرار گرفتهاند که هزینه اینترنت ثابت در آنها بین ۵ تا ۱۰ دلار در ماه است.
به گزارش گروه اقتصادی چندثانیه آنلاین: این روزها هزینه اینترنت یکی از دغدغههای اصلی بسیاری از خانوادهها و کسبوکارهاست، اما آمارهای جهانی نشان میدهد که از نظر میانگین هزینه ماهانه اینترنت ثابت، ایران در جایگاهی قرار دارد که شاید برای بسیاری غیرمنتظره باشد.
بر اساس این آمار، ایران با میانگین حدود ۳ دلار در ماه، ارزانترین اینترنت ثابت جهان را دارد. پس از ایران، کشورهای اوکراین، اتیوپی، بنگلادش، مغولستان، مصر، رومانی، هند، نپال و روسیه قرار گرفتهاند که هزینه اینترنت ثابت در آنها بین ۵ تا ۱۰ دلار در ماه است.
در نقطه مقابل، اختلاف قیمتها به شکل چشمگیری افزایش پیدا میکند. ولیس و فوتونا، قلمرویی کوچک در اقیانوس آرام، با ۳۷۴ دلار در ماه گرانترین اینترنت جهان را دارد؛ رقمی که بیش از ۱۲۰ برابر هزینه اینترنت در ایران است. پس از آن نیز ترکمنستان (۲۸۶ دلار)، اسواتینی (۱۹۳ دلار)، سوریه (۱۹۰ دلار)، بوروندی (۱۸۶ دلار)، کومور (۱۷۵ دلار)، کنگو (۱۳۷ دلار)، سیشل (۱۳۴ دلار)، تیمور شرقی (۱۲۵ دلار) و کوراسائو (۱۲۲ دلار) در میان گرانترین کشورها قرار دارند.
اما این آمار یک واقعیت مهم را پنهان میکند؛ قیمت پایین، تنها یکی از معیارهای ارزیابی اینترنت است و بهتنهایی چیزی درباره کیفیت خدمات نمیگوید.
کاربران اینترنت، علاوه بر هزینه، به شاخصهایی مانند سرعت دانلود و آپلود، پایداری اتصال، میزان قطعیها، کیفیت زیرساخت، تأخیر (Latency)، پوشش شبکه، حجم ترافیک قابل استفاده و دسترسی آزاد به سرویسهای آنلاین نیز توجه میکنند. به همین دلیل ممکن است کشوری اینترنتی گرانتر داشته باشد، اما در عوض کاربران آن تجربهای بسیار سریعتر، پایدارتر و باکیفیتتر از اینترنت داشته باشند.
از سوی دیگر، مقایسه قیمتها بدون در نظر گرفتن قدرت خرید مردم نیز میتواند تصویری ناقص ارائه دهد. شاید اینترنت در یک کشور از نظر دلاری ارزان باشد، اما اگر درآمد متوسط شهروندان نیز پایین باشد، همین هزینه اندک هم میتواند سهم قابل توجهی از سبد هزینه خانوار را به خود اختصاص دهد. در مقابل، در برخی کشورهای توسعهیافته، اگرچه مبلغ پرداختی برای اینترنت بیشتر است، اما نسبت آن به درآمد خانوار چندان بالا نیست.
در سالهای اخیر نیز با افزایش وابستگی مردم به اینترنت برای آموزش، دورکاری، کسبوکارهای آنلاین، خدمات بانکی، سرگرمی و ارتباطات روزمره، دیگر صرفاً ارزان بودن اینترنت برای کاربران کافی نیست؛ آنچه بیش از هر چیز اهمیت پیدا کرده، کیفیت و قابلیت اطمینان خدمات است.
به همین دلیل کارشناسان معتقدند برای مقایسه واقعی وضعیت اینترنت کشورها باید مجموعهای از شاخصها شامل قیمت، سرعت، کیفیت، پایداری، میزان دسترسی و نسبت هزینه به درآمد را بهصورت همزمان بررسی کرد؛ زیرا رتبه بالا در یکی از این شاخصها، الزاماً به معنای عملکرد بهتر در سایر بخشها نیست.
به نظر شما اگر حق انتخاب داشته باشید، کدام گزینه را ترجیح میدهید؟ اینترنت ارزان با کیفیت متوسط یا اینترنت گرانتر اما پرسرعت، پایدار و بدون قطعی؟