خصوصیسازی ایران خودرو، غیر از گران شدن قیمت ها نفع دیگری هم داشته است؟
خصوصیسازی ایرانخودرو قرار بود برای مصرفکننده چه چیزی را بهتر کند؛ افزایش تولید و کیفیت و دسترسی یا صرفاً افزایشهای پیدرپی قیمت؟
همشهری نوشت: مقایسه قیمتهای کارخانهای ایرانخودرو در آذر ۱۴۰۳ با قیمتهای شهریور ۱۴۰۵ نشان میدهد قیمت برخی محصولات این شرکت در این فاصله بیش از ۲.۵ برابر شده است.
افزایش قیمت در ایرانخودرو به یک یا دو محصول خاص محدود نمانده و رشد قیمت کارخانهای از حدود ۱۵۴ درصد برای پژو ۲۰۷ TU3 تا ۱۸۳ درصد برای ریرا متغیر بوده است.
در تازهترین مرحله، خودروسازان اعلام کردهاند قیمت محصولاتشان از شهریور ۱۴۰۵ بهدلیل افزایش ارزش گواهی اسقاط از ۳۵ به ۶۰ میلیون تومان، باز هم افزایش مییابد.
انتقال مدیریت ایرانخودرو به بخش خصوصی با این انتظار همراه بود که شرکت از نظر بهرهوری، تولید، کیفیت و توسعه محصول عملکرد بهتری پیدا کند، اما برای مصرفکننده ملموسترین تغییر، افزایش شدید قیمت بوده است.
زمانی میتوان از موفقیت خصوصیسازی سخن گفت که افزایش قیمت در کنار خود، دستکم بخشی از منافع آن را در قالب افزایش تولید، کاهش زیان، بهبود کیفیت و ارتقای بهرهوری نیز به مصرفکننده بازگرداند.
آمار تولید نشان میدهد حمایتهای گسترده هنوز نتوانستهاند به رشد معنادار تولید منجر شوند؛ تولید سواری در سالهای ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴ در محدوده ۵۳۰ تا ۵۵۰ هزار دستگاه قرار داشته و در ۵ ماه نخست امسال نسبت به مدت مشابه سال قبل، با افتی بیش از ۲۰ درصدی مواجه شده است.
وزارت صمت که متولی اصلی سیاستگذاری و نظارت بر صنعت خودرو است، امروز بیشتر از عملکرد، واکنش به افزایش قیمتها و مدیریت تبعات آن دیده میشود، نه ارائه یک نقشه راه شفاف برای کاهش هزینه تولید و افزایش بهرهوری.
پرسش افکار عمومی همچنان پابرجاست: خصوصیسازی ایرانخودرو قرار بود برای مصرفکننده چه چیزی را بهتر کند؛ افزایش تولید و کیفیت و دسترسی یا صرفاً افزایشهای پیدرپی قیمت؟