دانشآموزانی که از جمع جدا میشوند، کمکم از درس هم جدا میشوند
مطالعات جهانی هم نشان دادهاند که تنهایی و انزوای اجتماعی، انگیزه و درگیری تحصیلی را پایین میآورد و نمرهها را هم به همین نسبت نزولی میکند.
به گزارش چندثانیه آنلاین، دو ماه است که بچهها از رختخواب بلند شده و گاهی با همان لباس خواب پای دفتر و کتاب و مثلا رو به معلم مینشینند. زنگ مدرسه، جای خودش را به نوتیفیکیشن کلاس آنلاین داده؛ و حالا قرار است تا پایان سال تحصیلی هم همینطور بماند.
در ظاهر، همهچیز سر جایش است: معلم هست، درس هست، تکلیف هست؛ اما آنچه آرامآرام دارد از دست میرود، خودِ «با هم بودن» است.
با انتقال کامل مدارس به آموزش آنلاین (در شرایط فعلی)، عملاً زمان مؤثر تدریس کم شده و میلیونها دانشآموز درگیر قطع و وصل اینترنت و احساس تنهاییاند. دانشآموزی که از جمع جدا میشود، کمکم از درس هم جدا میشود.
مدرسه فقط تخته و کتاب نیست؛ راهرو، زنگ تفریح، نیمکت مشترک، نگاه دزدکی به برگه کناری و حرفهای توی راه برگشت است، حتی همان دعواهای کوتاه و بحثهای الکی برای رشد و پرورش مفید است، برای بچههایی که حالا مجبورند سربهزیر در خانه بمانند.
وقتی همهچیز در یک مستطیل چند اینچی خلاصه میشود، خجالتیها بیشتر ساکت میشوند، ضعیفترها کمتر سؤال میپرسند، و آنهایی که اینترنت ضعیفتری دارند، آرامآرام از تصویر کلاس محو میشوند.
مطالعات جهانی هم نشان دادهاند که تنهایی و انزوای اجتماعی، انگیزه و درگیری تحصیلی را پایین میآورد و نمرهها را هم به همین نسبت نزولی میکند.
در کلاس آنلاین، معلم میبیند که به خوبی متصل است یا نه؛ اما نمیبیند که پشت دوربین، چند نفر دیگر از مدرسه جدا شدهاند. کسی که باید گوشی را با خواهر و برادرش شریک شود، کسی که وسط کلاس مشغول بازیست و کسی که فقط برای حضور و غیاب آنلاین میشود.
دانشآموزی که مدام تنهاست، کمکم نه فقط از دوستها، که از درس هم فاصله میگیرد؛ و اینجا همانجایی است که یک تصمیم اضطراری برای امنیت، میتواند تبدیل شود به یک زخم عمیقِ آموزشی و دردی که شاید فردا برایش چارهای نداشته باشیم.