چرا مغز از شیرینی دل نمیکند؟
مطالعات نشان میدهند که مسیرهای عصبی فعال شده توسط شکر، شباهتهای ساختاری زیادی به مسیرهای مربوط به اعتیاد به مواد مخدر دارند.
سارا ترابی در چندثانیه آنلاین نوشت: مصرف شیرینی باعث آزاد شدن دوپامین در مرکز پاداش مغز میشود که احساس لذت شدیدی ایجاد کرده و میل به تکرار آن را برمیانگیزد.
از نظر تکاملی، مغز ما برای بقا برنامهریزی شده تا به دنبال کالریهای غلیظ بگردد، به همین دلیل مقاومت در برابر قند بسیار دشوار است.
پس از خوردن شکر، سطح قند خون ناگهان بالا رفته و با ترشح سریع انسولین، دچار افت شدید میشود که منجر به ایجاد ولع و گرسنگی مجدد میگردد.
مطالعات نشان میدهند که مسیرهای عصبی فعال شده توسط شکر، شباهتهای ساختاری زیادی به مسیرهای مربوط به اعتیاد به مواد مخدر دارند.
برخی باکتریهای روده که از قند تغذیه میکنند، با ارسال سیگنالهای شیمیایی مستقیم به مغز، میل شما به مصرف کربوهیدرات را تشدید میکنند.
مصرف مداوم قند باعث میشود مغز نسبت به هورمون سیری (لپتین) مقاوم شود، یعنی شما با وجود دریافت انرژی زیاد، همچنان احساس گرسنگی میکنید.
در نهایت، ترک شیرینی یک نبرد صرفاً ارادی نیست، بلکه فرآیندی برای بازتنظیم شیمی مغز و تعادل هورمونی بدن است که به زمان نیاز دارد.