والدینی که از اعتیاد فرزند به گوشی می‌نالند، اما خودشان مدام سرشان در گوشی است

گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت: شاید مشکل شما هم باشد، شاید شما هم از آن دسته والدینی باشید که با بغض و گلایه می‌گویند: «بچه‌ام یک لحظه هم گوشی را زمین نمی‌گذارد.» اما درست در همان لحظه، نگاه‌شان بی‌اختیار روی صفحه گوشی‌شان می‌لغزد. انگار که اعتیاد فرزندشان را لابه‌لای عادت‌های نادیده‌ی خودشان روایت می‌کنند.

کودک این صحنه را نه یک‌بار و دو بار، که صدها بار دیده است؛ هر روز، در میان مکالمه‌ها، پشت میز غذا، وسط بازی و حتی در دلِ صمیمی‌ترین لحظه‌ها. بعد ما تعجب می‌کنیم که چرا جهان او در قاب چند اینچی یک صفحه خلاصه شده است.

واقعیت این است که بچه‌ها پیش از آن‌که به حرف‌های ما گوش بدهند، به زندگی‌مان نگاه می‌کنند. آن‌ها از رفتار ما یاد می‌گیرند، نه از هشدارهای تکراری‌مان.

وقتی پدر و مادری مدام از آسیب‌های موبایل حرف می‌زنند اما خودشان در هر حالتی چشم از صفحه گوشی برنمی‌دارند، پیامی که به کودک منتقل می‌شود روشن‌تر از هر توصیه‌ای است: این وسیله، از هر چیزی که اکنون در جریان است، مهم‌تر است.

کودکی را تصور کنید که بارها سؤالش نیمه‌کاره رها شده، فقط چون مادر باید یک پیام را جواب بدهد. یا شوقش برای نشان دادن یک نقاشی تازه، زیر سایه‌ی «صبر کن، الان»‌های پدر، آرام‌آرام خاموش شده است.

چنین کودکی کم‌کم یاد می‌گیرد توجه را از همان جایی طلب کند که والدینش طلب می‌کنند، از گوشی. الگوی استفاده والدین از تلفن همراه، یکی از مهم‌ترین عوامل شکل‌دهنده‌ی عادت‌های دیجیتال کودک است.

هرچه والد بیشتر در گوشی غرق باشد، کیفیت تعامل او با فرزند پایین‌تر می‌آید و در همان حال، احتمال استفاده افراطی کودک از موبایل بیشتر می‌شود.

نمی‌توان گوشی را از دست کودک گرفت، وقتی خودمان هنوز نتوانسته‌ایم آن را زمین بگذاریم. نمی‌توان از او حد و مرز خواست، وقتی در خانه هیچ مرزی برای خودمان تعریف نکرده‌ایم.

نقطه‌ی آغاز اصلاح، نه در نصیحت‌های طولانی برای نسل جدید، بلکه آن لحظه‌ایست که هر پدر و مادر از خود بپرسد: «من دقیقاً چه الگویی پیش چشم فرزندم گذاشته‌ام؟»