«فرزندم جوابم را نمی‌دهد»؛ سکوت نوجوان لجبازی است یا ناتوانی در گفت‌وگو؟

گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:

 پدر و مادر فکر می‌کنند این رفتار از روی لجبازی است؛ اما ممکن است نوجوان درگیر چیزی باشد که هنوز بلد نیست درباره‌اش حرف بزند. سکوت را نباید با بی‌احترامی یک دانست؛ گاهی از ترس قضاوت، خستگی یا ناتوانی در بیان احساسات است که حرفی نمی‌زنند.

نوجوانی دوره‌ای است که احساسات شدت بیشتری پیدا می‌کنند، استقلال اهمیت بیشتری می‌یابد و دوستان جای پررنگ‌تری در زندگی پیدا می‌کنند. نوجوان ممکن است خودش هم نداند چرا عصبانی است، چرا از یک سؤال ساده به هم می‌ریزد یا چرا ترجیح می‌دهد به‌جای حرف‌زدن، در اتاقش بماند.

در چنین موقعیتی، اصرار برای جواب‌گرفتن یا شروع نصیحت‌های طولانی، معمولاً فاصله را بیشتر می‌کند.

گاهی هم سکوت نتیجه تجربه‌های قبلی است؛ وقتی نوجوان چیزی گفته و با سرزنش، مقایسه یا بازخواست روبه‌رو شده، ممکن است دفعه بعد ترجیح بدهد چیزی نگوید. حتی پرسش‌های ظاهراً ساده‌ای مثل «چرا این‌قدر توی اتاقی؟» یا «باز چی شده؟» می‌توانند او را به عقب‌نشینی بیشتر وادار کنند.

البته هر سکوتی را هم نباید به حساب تغییرات طبیعی نوجوانی گذاشت. اگر انزوا طولانی شده، خواب و خوراک به‌هم ریخته، علاقه‌اش به دوستان و فعالیت‌های همیشگی کم شده یا درسش افت کرده، بهتر است موضوع جدی گرفته شود.

همیشه لازم نیست برای شنیدن حرف‌های فرزند نوجوانمان سؤال‌های بیشتری بپرسیم؛ او باید از رفتار ما بفهمد که قرار نیست بابت جواب دادن یا ندادن بازخواست شود.