«قانون ۳۷ درصد» در قرارِ ملاقات چیست؛ چه زمانی جستجو برای همسر را متوقف کنیم؟
ریاضیات برای یکی از سختترین تصمیمات زندگی راهکار ارائه کرده است. «قانون ۳۷ درصد» میگوید برای یافتن بهترین شریک زندگی، باید ۳۷ درصد از گزینههای احتمالی یا زمانِ خود را فقط صرف شناخت آدمها کنید و پس از آن، با اولین کسی که بهتر از تمام قبلیهاست ازدواج کنید.
مقالهای درباره استفاده از نظریههای ریاضی در زندگی روزمره منتشر شده که نشان میدهد چگونه «قانون ۳۷ درصد» (The ۳۷٪ Rule) میتواند به افراد در تصمیمگیری برای ازدواج و انتخاب شریک زندگی کمک کند.
«قانون ۳۷ درصد» بر اساس یک مفهوم ریاضی به نام «نظریه توقف بهینه» (Optimal Stopping Theory) شکل گرفته است.
این قانون میگوید هنگام تصمیمگیریهای مهمی که شامل بررسی گزینههای متعدد است (مانند انتخاب شریک زندگی، استخدام کارمند یا خرید خانه)، باید ۳۷ درصدِ ابتدایی از گزینهها را فقط برای «بررسی و کالیبراسیون» در نظر بگیرید و آنها را رد کنید.
پس از بررسی این ۳۷ درصد، شما اطلاعات و شناخت کافی از آنچه در دسترس است به دست آوردهاید. سپس باید اولین گزینهای را انتخاب کنید که از بهترین گزینه در آن ۳۷ درصدِ ابتدایی، بهتر است.
دلیل ریاضی این قانون آن است که ادامه دادنِ جستجو پس از این نقطه، احتمال یافتن گزینه بهتر را کاهش میدهد و به قانون «بازده نزولی» منجر میشود.
برای استفاده از این قانون در دنیای واقعیِ قرارِ ملاقات (Dating)، دو روش پیشنهاد شده است: روش اول بر اساس تعداد قرارهاست. مثلاً اگر قصد دارید در طول یک سال با ۵۰ نفر قرار بگذارید، ۱۹ نفر اول (حدود ۳۷ درصد) فقط نمونههای آزمایشی شما هستند و از نفر بیستم به بعد باید به دنبال بهترین گزینه باشید.
روش دوم بر اساس زمان است؛ اگر به خودتان ۱۰ سال زمان برای یافتن همسر دادهاید، ۳ سال و ۸ ماهِ ابتدایی زمانِ جستجو و بررسی است و پس از آن وارد فاز «انتخاب نهایی» میشوید.
با این حال، روانشناسان تأکید میکنند که انسانها احتمالات ریاضی نیستند و نباید این قانون را به شکلی سختگیرانه اجرا کرد.
پیام اصلی این قانون دو چیز است: اول اینکه پیش از تعهد مادامالعمر، به خودتان زمان کافی برای شناخت گزینههای موجود بدهید. دوم اینکه، در دام «شاید گزینه بهتری هم پیدا شود» نیفتید؛ اگر فرد مناسبی را پیدا کردید، به جستجوی بیپایان پایان دهید و متعهد شوید.